La Paz: seriously easy going!

Zoals gezegd aan het einde van ons vorige bericht, zijn we gisteren met de bus van Puno naar La Paz gereisd. Een reis van zes uur, inclusief de grensovergang van Peru naar Bolivia. Op het busstation van Puno ging het er wat chaotisch aan toe. Iedereen wist ons te vertellen waar de bus naar La Paz zou vertrekken, alleen was dat steeds een andere plek... Gelukkig vonden we op tijd de rode bus van Tour Peru, doordat we stonden te praten met een stel uit Spanje (over voetbal natuurlijk). Zij informeerden nog maar eens in rap Spaans waar de bus zou vertrekken en zo kwamen we dus op tijd bij de juiste bus.

De bus vertrok een half uur te laat, maar dat mocht de pret niet drukken; vooral niet omdat het een heel luxe bus was met lekkere stoelen. Op de stoel voor ons zat een man voortdurend foto´s te maken van de omgeving. Hij klikte zo snel achter elkaar, dat hij niet eens tijd had om te kijken of ze leuk geworden waren. Waarschijnlijk niet, want de flitser ging af, en dat weerspiegelt natuurlijk in het raam. Hoe dan ook, op een gegeven moment stopte hij, waarschijnlijk was zijn geheugenkaartje vol...

Na twee uur reizen kwamen we bij de grens. Dat was een hele belevenis, zullen we maar zeggen. We moesten allemaal de bus uit en lopend de grens over. De bus zou ons dan aan de andere kant van de grens weer oppikken. We kwamen terecht in een enorm drukke straat vol met winkeltjes, stalletjes met etenswaar en geldwisselaars. Je kon er aapjes, hondjes en nog veel meer rare dingen kopen. Maar daar hadden wij geen tijd voor, we moesten zien dat we de grens over kwamen. Eerst moesten we Peru uit. Dat viel nog mee. Het kantoor van de Peruaanse douane hadden we redelijk snel gevonden in de chaos en binnen ging het er redelijk efficient aan toe. (Behalve voor die ene passagier uit onze bus wier naam hetzelfde was als een gezochte crimineel...)

Bolivia in komen was een stuk lastiger. Het kantoor van de Boliviaanse douane was niet echt makkelijk te herkennen ofzo. We besloten de krachten te bundelen met hetzelfde Spaanse duo dat ons ´s ochtends ook al geholpen had en nog een stel uit Denemarken. Met zijn zessen worstelden we ons door de Boliviaanse bureaucratie heen. Toen we het kantoor eenmaal gevonden hadden, stonden we eerst in de verkeerde rij, die kwam namelijk uit bij loket 2. Maar je moet eerst bij loket 1 een formulier halen. Dat moet je dan invullen met allemaal overbodige informatie. (Er lopen ook jongetjes rond die tegen een kleine vergoeding het formulier voor je invullen, maar dat hebben we maar niet gedaan.) Met het ingevulde formulier moesten we toen naar loket 2, waar je dan allerlei stempels in je paspoort krijgt en een strookje dat van het formulier gescheurd wordt. Bij Bart vond de douanebeambte dat de kruisjes in de keuzevakjes te klein waren, dus dat werd gecorrigeerd. Joke had net zulke kleine kruisjes gezet en was er zelfs een vergeten. Maar zij kreeg een vette knipoog en een foldertje van een reisbureau van de beambte...

Toen weer terug de chaotische straat op. De bus stond nog aan de Peruaanse kant en we vroegen ons af hoe hij ooit door de mensenmassa heen zou komen. Maar het lukte toch, stapvoets. Soms werd even de parasol van een kraampje opzij gezet, omdat het anders niet paste. Toen de bus ook de grens over was, konden we weer instappen. We dachten alles gehad te hebben, maar een paar kilometer verder moesten we weer allemaal uitstappen, door een straat met kraampjes en ons paspoort mét het formuliertje laten zien. Gelukkig was het hier lang niet zo druk en ging het redelijk snel.

Aangekomen in La Paz stond er niemand op het busstation te wachten met een bordje met onze naam, of iets wat er op leek. Na een paar rondjes over het busstation gelopen te hebben wisten we zeker dat er echt niemand stond. Toen maar gebeld met de reisorganisator. Het bleek dat we een uur te vroeg waren aangekomen... Gelukkig kwam de man-met-het-bordje toen alsnog vrij snel en werden we naar ons hotel gebracht. Weer een prima hotel, mét warme douche!

In La Paz moet je rustig aan doen. De straten zijn er steil en door de hoogte ben je na een straatje omhoog lopen al helemaal buiten adem... Na een broodnodige siesta zijn we ´s avonds gaan eten in een restaurantje vlakbij het hotel, Layq´a, dat werd aanbevolen in de Rough Guide. Het was zo´n tentje dat je nooit zou vinden als je niet wist dat het er zit. Binnen was het rijk gedecoreerd met Boliviaanse... decoraties. Het eten was lekker en ook behoorlijk veel. We namen ook een flinke mok coca-thee, tegen de hoogteziekte. Het restaurantje had ook een avondvullend programma met live-muziek en dans. Eerst was er een virtuoze panfluitist, van wie we nog een CD gekocht hebben. Daarna kwam er een bandje met traditionele instrumenten. Na het eerste nummer kwamen er ook nog dansers bij, die bij elk nummer andere Boliviaanse feestkleding aan hadden. Op een gegeven moment werden we zelf ook nog het podium op gesleurd om mee te dansen! Op deze manier waren we de hoogteziekte wel even vergeten. Dit hele avondje uit kostte ons, inclusief fooi, omgerekend 22 euro... (200 Bolivianos)

¡Adios!
Bart en Joke

PS
Vanavond vertrekken we met de nachtbus naar Uyuni, waar maandag onze 3-daagse jeeptour langs (o.a.) het zoutmeer begint. We weten niet of we in Uyuni kunnen internetten, tijdens de jeeptour kan het in ieder geval niet. Dus waarschijnlijk duurt het een tijdje voordat we weer een berichtje plaatsen.

PPS
Tante Hanny: veel succes met het zorgen voor Caroline. Doe haar de groeten en wens haar beterschap!

PPPS
Marieke: onze gids op het Lago Titicaca leek in de verste verten niet op Borat.
Joeri: had je dat van die markt niet ff eerder kunnen zeggen? ;-)

PPPPS
Annelies: nou, zo´n broodje Mario klinkt nu zeer aantrekkelijk! Het eten hier kan lekker zijn, maar je moet wel goed zoeken. De hygiëne is niet te vergelijken met NL. Ook de armoedegrens niet, trouwens...